Podczas gdy Albert W. snuł jedna ze swych niewiarygodnych opowieści doszło do niebywałego wydarzenia. Nogi Kastora obeszło milion mrówek. Czul coś między bólem a łaskotaniem. To uczucie spowodowało, ze Kastor nagłym ruchem uniósł nogę. Oczy wszystkich były pełne niedowierzania. Początkowo skupiony w jednym miejscu wzrok każdego z domowników począł błądzić pytająco po twarzach innych. Kastor patrzył to na nich to na nogę. Wreszcie postanowił spróbować podnieść ja sam, siłą własnej woli...
W kuchni gorączkowy ruch nie ustawał, przyrządzano potrawę za potrawą, nikt z obecnych nie zdawał sobie sprawy z tego co zaszło w salonie.
- Pan! Kastor! Rany Boskie!
- Na litość! co się stało?! No mówże niezguło jedna! Wykrzykiwała, nie lada przestraszona kucharka do Joanny.
A ta stanęła i nie mogąc z siebie nic wydusić próbowała pokazać. Zaiste był to śmieszny widok. Joanna wierzgała nogami a kobiety w kuchni dusiły się ze śmiechu. Przyglądając się tej pantomimie nie zauważyły kiedy na piecu zaczęło kipieć z rondla. Na nieszczęście był to olej i w momencie cały garnek stanął w ogniu.
- Pali się!!!
- Cicho głupia!!!
Ale swąd spalonego oleju począł ogarniać cały dom. zapach ten niezbyt przyjemny wypłoszył Alberta, któren to pobiegł opowiadać o niesamowitym wydarzeniu, którego był naocznym świadkiem.
Zaczęło się wielkie wietrzenie...
Łączna liczba wyświetleń
środa, 28 grudnia 2011
wtorek, 27 grudnia 2011
Ciasne buty.
Adam szedł przed siebie i czuł ciężkość nóg, tak bardzo, ze wydawało mu się, iż się cofa. Strach go paraliżowal a ciasna pętla niepewności zaciskała mu się wciąż na gardle. Gdy jej dom był w zasięgu jego wzroku, coś w jego klatce piersiowej eksplodowało. To chyba serce, biło jak oszalałe, jego tętno przyspieszyło tak, że nie slyszał nic prócz niego!
- Boże! Boże, co ja sobie myślałem...? Co ja sobie...
I nagle mały szczegól zwrócił jego uwagę. Drzwi do jej domu były lekko uchylone. Nie bylo na tyle cieplo, żeby wietrzyć... Czy ktoś wychodząc nie domknął? Zaraz, chwileczkę...a może... Adam pobiegł, chwycil za klamkę, szeroko otworzył drzwi i nie zastanawiając się wbiegł na piętro. Nie wiedząc kiedy znalazł się na środku sypialni, to co ujrzał przeszlo jego największe oczekiwania...
- Urszula!!!
- Boże! Boże, co ja sobie myślałem...? Co ja sobie...
I nagle mały szczegól zwrócił jego uwagę. Drzwi do jej domu były lekko uchylone. Nie bylo na tyle cieplo, żeby wietrzyć... Czy ktoś wychodząc nie domknął? Zaraz, chwileczkę...a może... Adam pobiegł, chwycil za klamkę, szeroko otworzył drzwi i nie zastanawiając się wbiegł na piętro. Nie wiedząc kiedy znalazł się na środku sypialni, to co ujrzał przeszlo jego największe oczekiwania...
- Urszula!!!
niedziela, 25 grudnia 2011
Nieskromne myśli.
Adam przywitał gościa i cichaczem wymknął sie do swego pokoju. Dziś nakazał obsługę Joannie. Jej zachwyt był nieopisany. Tymczasem majordomus miał inny plan na ten wieczór. Skorzystal z zamieszania jakie zawsze towarzyszyło odwiedzinom pana Alberta i wyszedl z domu. Nie do końca wiedział czy pragnie spotkania na które wyczekiwal latami. Bał się coraz bardziej. Czego? Odtrącenia...
Albert W. nie odwiedzał nikogo ot tak sobie! Powodem jego odwiedzin byla zmiana w stanie zdrowia Kastora. Ból w nogach okazal się byc symptomem powrotu do zdrowia. Co prawda młodzieniec jeszcze nie był w stanie ruszyć nogami ale poruszal palcami u stóp a to z pewnością dobrze rokowało.
Albert W. nie odwiedzał nikogo ot tak sobie! Powodem jego odwiedzin byla zmiana w stanie zdrowia Kastora. Ból w nogach okazal się byc symptomem powrotu do zdrowia. Co prawda młodzieniec jeszcze nie był w stanie ruszyć nogami ale poruszal palcami u stóp a to z pewnością dobrze rokowało.
piątek, 23 grudnia 2011
Mieszane uczucia.
Kiedy Albert W. odwiedzał Kastora robiło się wielkie poruszenie w całym domu. Dział się tak, gdyż Albert był człowiekiem wywołującym różne uczucia. Adam za nim nie przepadał i dawał mu to nawet do zrozumienia. Joanna z Oliwią były nim zafascynowane a kucharka Katarzyna wprost go nieznosiła, a to ze wzgledu na jego możliwości pochłaniania jedzenia w ilości niewyobrażalnej dla jednego człowieka. Kastor traktowal Alberta jak bliskiego krewnego. Może nawet jak ojca... Niejednokrotnie wyobrażał sobie, że jego ojciec towarzyszy Albertowi w jego niekończących sie przygodach. Kastor prawie nie znał ojca, widział go może raz w dzieciństwie albo tak mu się zdawało. Matki nie poznał nigdy. Podobno w dniu porodu zapadła na nieznana chorobe i wywieziono ja w nieznane miejsce do lecznicy a następnie słuch po niej zaginął.
czwartek, 22 grudnia 2011
Albert W.
Starego capa łatwo psom pokąsać. Cóż życie to narodziny, młodość, starość i śmierć. A starość Bogu sie nie udała no chyba, że...że jest się Albertem W. Nikt nie wie ile Albert ma lat. Wyglada na 55, no moze 54 ale naprawde ma chyba 100 lub 120. Poważnie, bez uśmiechu. Gdy slucha sie Alberta, ma się wrażenie odbywania podróży w czasie i przestrzeni... Albert znał każdego i z każdej epoki. Potrafił cofnąć się pamięcią w czasie aż do strozytności...
wtorek, 20 grudnia 2011
Koło.
Na ulicy panował gwar, ogromne poruszenie, tłum gapiów. Wzdłuz balustrady toczyło sie koło od wozu. Bylo słychać rzężenie umierającego zwierzęcia. Padł strzał. Koń już nie parskał. W oddali zawyły syreny. Policjant staral się odsunąc przedchodniów. Mały chłopiec patrzyl ze schodów swojego domu na całe to zamieszanie. Poczul nagle, że cos sie w jego życiu zmieniło, pierwszy raz mógł sam zadecydować o swoim życiu. Chciał odnaleźć Urszulę, która co niedziela bawiła się z nim przed kościołem. Nie wiedział kim ona jest ale kochał ja bardzo. coś mu mówiło, że jest mu niezmiernie bliska. Myśli jego zmąciła nadjeżdżająca karetka. Lekarz, sanitariusze niosący nosze. Postać leżąca na noszach i krew, wszędzie pełno krwi...
Co sie tam mogło stać? Czy podejsć? pomyślal Zygmunt i w tym momencie ktoś mocno chwycil go za rękę.
- Biedne dziecko! Musimy poszukać Ci nowej guwernantki! A co Ty tu robisz? Kto Ci pozwolił wyjść z domu?! O matko! To już ta godzina??! Jak ten czas szybko leci! Biedna panna Barbara!
Chaotyczne słowa pani Mortensen ledwo docierały do uszu Zygmunta. Panna Barbara? Nie żyje? I tak jej nie lubił... Nie lubił nikogo, poza Urszulą...
Co sie tam mogło stać? Czy podejsć? pomyślal Zygmunt i w tym momencie ktoś mocno chwycil go za rękę.
- Biedne dziecko! Musimy poszukać Ci nowej guwernantki! A co Ty tu robisz? Kto Ci pozwolił wyjść z domu?! O matko! To już ta godzina??! Jak ten czas szybko leci! Biedna panna Barbara!
Chaotyczne słowa pani Mortensen ledwo docierały do uszu Zygmunta. Panna Barbara? Nie żyje? I tak jej nie lubił... Nie lubił nikogo, poza Urszulą...
poniedziałek, 19 grudnia 2011
Samotność i samodzielność.
Mały Zygmunt wstał rano jak każdego dnia, usiadł na lóżku i czekał aż przyniosa mu ubranie i pomogą się ubrać. Siedzial dośc długo, wreszcie wstał i poszedł kogoś poszukać. Nie znalazłszy w domu nikogo wziął jakieś ubrania i przebral się sam. Wyglądało to troszkę śmiesznie ale biorąc pod uwage wiek i brak samodzielności młodek wszakże człowieka nie było tak źle. Usiadł w swoim pokoju i czekal na śniadanie. Nikt się nie zjawiał, poszedł więc do kuchni. Tam równiez nikogo nie było, jakby się pod ziemię zapadli! Znalazl kawałek chleba i mleko i zadowoliwszy się takim śniadaniem wrócił do siebie. Teraz czekał na guwernantkę. Nie zmartwił się zbytnio gdy nie przychodziła, jednakże zaczął się czuć nieswojo w wielkim pustym domu.
niedziela, 18 grudnia 2011
Przyspieszenie.
Nad ranem Kastora obudził wielki ból. Ból nóg, tak ogromny, że krzyk wydobywający sie z jego krtani postawił na nogi wszystkich domowników.
- Posłać po lekarza! Szybko!
Młody okolo 12 letni chłopiec o imieniu Oskar, nadanym przez Katarzynę, pobiegł ile sił w nogach po doktora. Oskar, wcześniej bezimienny dzieciak, szwendający sie po ulicach, przyszedł kiedyś do rezydencji zaoferować swoje usługi w zamian za coś do jedzenia. Kuchrka, tęga stara panna marząca o dzieciach potajemnie go przygarnęła. Stworzyła mu w piwnicy mały pokój dawała jeść. Była to tajemnica poliszynela. Z czasem Oskar stał się prawowitym domownikiem. Dziś mógł to sam powiedzieć o sobie, ponieważ niedawno Kastor podarowal mu osobny pokój, zlecił nauczanie czytania i podstaw matematyki. Chlopiec był bardzo wdzięczny i potrafil to okazać.
- Doktorze! Prosze szybko pójść ze mną do pana Kastora! Coś się dzieje niedobrego!
- Młody czlowieku, pojedziemy samochodem!
- Jest pan bardzo łaskaw!
- Wsiadaj! Szkoda czasu!
Doktor mieszkał mniej więcej godzine drogi od posiadłości Kastora. Oskar biegiem potrafil tam dotrzeć dzisiaj w 15 min, czyli tyle ile zajęła jazda samochodem.
- Posłać po lekarza! Szybko!
Młody okolo 12 letni chłopiec o imieniu Oskar, nadanym przez Katarzynę, pobiegł ile sił w nogach po doktora. Oskar, wcześniej bezimienny dzieciak, szwendający sie po ulicach, przyszedł kiedyś do rezydencji zaoferować swoje usługi w zamian za coś do jedzenia. Kuchrka, tęga stara panna marząca o dzieciach potajemnie go przygarnęła. Stworzyła mu w piwnicy mały pokój dawała jeść. Była to tajemnica poliszynela. Z czasem Oskar stał się prawowitym domownikiem. Dziś mógł to sam powiedzieć o sobie, ponieważ niedawno Kastor podarowal mu osobny pokój, zlecił nauczanie czytania i podstaw matematyki. Chlopiec był bardzo wdzięczny i potrafil to okazać.
- Doktorze! Prosze szybko pójść ze mną do pana Kastora! Coś się dzieje niedobrego!
- Młody czlowieku, pojedziemy samochodem!
- Jest pan bardzo łaskaw!
- Wsiadaj! Szkoda czasu!
Doktor mieszkał mniej więcej godzine drogi od posiadłości Kastora. Oskar biegiem potrafil tam dotrzeć dzisiaj w 15 min, czyli tyle ile zajęła jazda samochodem.
Noc.
Dzisiejszej nocy nikt nie spał spokojnie. Lady Urszula nie spała wcale, spogladała w dal przez okno. Jej myśli krążyły wokół utraconej młodości, wokół okruchów szczęścia jakie zeslał jej los lub raczej tego co jej zabrał. Życie wydawało się nie mieć kolorów, mimo to jakaś cicha muzyka grała w jej wnętrzu.
Adam kręcil się w łóżku nie mogąc zasnąć, tłumił w sobie wszystkie myśli i obrazy, które jak chwasty pleniły się w jego umyśle. Wśród chwastów dumnie prężyła się jedna pokaźna czerwona róża - Urszula.
Joanna sama nie wiedziała czy śpi czy nie czy śni sie jej coś czy sobie to wyobraża, ciekawa tajemnic domowych a zarazem pełna romantycznych wyobrażeń o życiu. Młodość dawala jej napęd do nadziei o lepszym życiu...
Pozostały personel nerwowo próbował spać pełen strachu o ujawnienie prawdy.
Kastor marzył na jawie o wielkiej miłości, miłości wielu osób...
Adam kręcil się w łóżku nie mogąc zasnąć, tłumił w sobie wszystkie myśli i obrazy, które jak chwasty pleniły się w jego umyśle. Wśród chwastów dumnie prężyła się jedna pokaźna czerwona róża - Urszula.
Joanna sama nie wiedziała czy śpi czy nie czy śni sie jej coś czy sobie to wyobraża, ciekawa tajemnic domowych a zarazem pełna romantycznych wyobrażeń o życiu. Młodość dawala jej napęd do nadziei o lepszym życiu...
Pozostały personel nerwowo próbował spać pełen strachu o ujawnienie prawdy.
Kastor marzył na jawie o wielkiej miłości, miłości wielu osób...
sobota, 17 grudnia 2011
Kuchenne przyprawy.
Joanna wpadła do kuchni jakby zobaczyła ducha!
- Wi...wi...widzialam na targu Adama!
- I cóż w tym dziwnego?! Prychnęła kucharka.
- No ale.. nie był sam...
- A w tym cóż dziwnego?
- Na ale to była ta kobieta, której pan podarowal paczkę!!!
- Może po prostu grzecznościowo zagadał...
- Eeee nieee oni tak rozmawiali jakby znali sie lata, on tak na nia patrzył, a ona...
- Co ona? Spytał Adam.
- Ona...eeee...ona... ja nic nie wiem, nie widziałam...ja...
- Oczywiście, że nic nie wiesz! I niech tak zostanie Joanno!
Adam opuścił kuchnię, Joanna pytająco spojrzała na kucharkę. Ta jedynie wstrząsnęła ramionami i zabrała się do segregowania przypraw.
- Wi...wi...widzialam na targu Adama!
- I cóż w tym dziwnego?! Prychnęła kucharka.
- No ale.. nie był sam...
- A w tym cóż dziwnego?
- Na ale to była ta kobieta, której pan podarowal paczkę!!!
- Może po prostu grzecznościowo zagadał...
- Eeee nieee oni tak rozmawiali jakby znali sie lata, on tak na nia patrzył, a ona...
- Co ona? Spytał Adam.
- Ona...eeee...ona... ja nic nie wiem, nie widziałam...ja...
- Oczywiście, że nic nie wiesz! I niech tak zostanie Joanno!
Adam opuścił kuchnię, Joanna pytająco spojrzała na kucharkę. Ta jedynie wstrząsnęła ramionami i zabrała się do segregowania przypraw.
piątek, 16 grudnia 2011
Ostrygi.
Adam rano wydał zarządzenie. Oliwia miała zająć się sprzątaniem a Joanna zakupami. Dziś Kastor zawinszował sobie ostrygi. na targu panowal jak zawsze ogromny ruch, tu panowie i slużący stawali sie równi sobie, gdy targowali ceny. Cała zabawa tak dla sprzedających jak i kupujących. wszyscy lubili targ. Dodatkowo był on miejscem spotkań, tak niespodziewanych, jak i długo oczekiwanych...
Joanna biegała od straganu do straganu, z ciekawością zaglądała innym przez ramię... zachwycała się różnymi produktami. Nagle ktoś ja popchnąl i upadła, jakiś młodzik pomógł jej wstać. Podnosząc głowę i przeklinając pod nosem zauważyła nietypową scenkę. Właściwie to bardziej zaskoczyły ją osoby w niej uczestniczące.
Adam i nieznajoma sprzed kościoła. Ale tacy jakby się znali od lat. Cóż to mogło znaczyć? czy bylo to przypadkowe spotkanie? Kim jest ta kobieta?
Joanna nie mogła znać mrocznej tajemnicy skrywanej w murach i posiadłości Steckingów i sercach jej domowników, gdyż pracowała tam od niedawna. Teraz biegała po targu, by zrobić jak najszybciej zakupy i jeszcze szybciej móc pochwalić sie tym odkryciem z Oliwią i kucharką Katarzyną.
Joanna biegała od straganu do straganu, z ciekawością zaglądała innym przez ramię... zachwycała się różnymi produktami. Nagle ktoś ja popchnąl i upadła, jakiś młodzik pomógł jej wstać. Podnosząc głowę i przeklinając pod nosem zauważyła nietypową scenkę. Właściwie to bardziej zaskoczyły ją osoby w niej uczestniczące.
Adam i nieznajoma sprzed kościoła. Ale tacy jakby się znali od lat. Cóż to mogło znaczyć? czy bylo to przypadkowe spotkanie? Kim jest ta kobieta?
Joanna nie mogła znać mrocznej tajemnicy skrywanej w murach i posiadłości Steckingów i sercach jej domowników, gdyż pracowała tam od niedawna. Teraz biegała po targu, by zrobić jak najszybciej zakupy i jeszcze szybciej móc pochwalić sie tym odkryciem z Oliwią i kucharką Katarzyną.
czwartek, 15 grudnia 2011
Niedziela.
Długo podejmowała decyzję. Nie chciała ubierać tej sukni, jednak nie chciała rownież robić przykrości Kastorowi. W końcu on o niczym nie wiedział, niczemu nie był winien i byl tak mily... Dla niego wszakże była nieznajomą... Idąc pod kościół musi pamiętać, by nie patrzeć w okna posiadłości... Ciekawe czy mały Zygmunt zauważy jej nową suknię?
...
- Ciekawe czy ją wloży na siebie?
- Co takiego?
- No suknię którą jej posłałem... a ... tak przecież Ty nie wiesz co było w środku... Jak myślisz?
- Prawdę mówiąc nie mam pojęcia.
- Jeszcze tylko godzina i się powinna pojawić.
- Ciekawe czy spodoba się chłopcu?
Kastor dumny z siebie uśmiechał się pod nosem. nie opuszczało go jednak zdenerwowanie, bowiem bał się, iż jego prezent może być uznany za złą intencję.
- Jest! Przyszła! Włożyła ją! Czyż nie jest piękna?!
- Zaiste jest piękna, zawsze była...
- Jak to zawsze?
- Słucham? Eeee nic, tak jakoś mi się wypsnęło...
Adam spurpurowiał. Kastor przez chwilę mu się przyglądał ale szybko skierował swój wzrok za okno.
Mały chlopiec biegł co sił, nagle stanął, coś chyba krzyczał i rzucił się kobiecie na szyję.
Radośc Kastora była ogromna, prawie miał ochote postąpić tak samo. Przyglądal się scence i nawet nie zauważyl kiedy Adam oddalił się bezszelestnie...
...
- Ciekawe czy ją wloży na siebie?
- Co takiego?
- No suknię którą jej posłałem... a ... tak przecież Ty nie wiesz co było w środku... Jak myślisz?
- Prawdę mówiąc nie mam pojęcia.
- Jeszcze tylko godzina i się powinna pojawić.
- Ciekawe czy spodoba się chłopcu?
Kastor dumny z siebie uśmiechał się pod nosem. nie opuszczało go jednak zdenerwowanie, bowiem bał się, iż jego prezent może być uznany za złą intencję.
- Jest! Przyszła! Włożyła ją! Czyż nie jest piękna?!
- Zaiste jest piękna, zawsze była...
- Jak to zawsze?
- Słucham? Eeee nic, tak jakoś mi się wypsnęło...
Adam spurpurowiał. Kastor przez chwilę mu się przyglądał ale szybko skierował swój wzrok za okno.
Mały chlopiec biegł co sił, nagle stanął, coś chyba krzyczał i rzucił się kobiecie na szyję.
Radośc Kastora była ogromna, prawie miał ochote postąpić tak samo. Przyglądal się scence i nawet nie zauważyl kiedy Adam oddalił się bezszelestnie...
środa, 14 grudnia 2011
Wnętrze.
Myśli, myśli, myśli... zaprzątaja głowę. Nic nie idzie tak jak powinno. Czemu? Dlaczego? Jak? Po co?
Otwierając paczkę jej myśli krążyły koło Adama i koło Kastora. Nie mogła się skupić. Jeden wielki CHAOS!!!
Boże! Po tylu latach upokorzeń! Już przywykła, już sie pogodziła z losem, więc czemu???
W paczce była suknia i list. Drżączymi rękoma wyciągnęła kartkę z koperty. Półgłosem czytała...
Droga Pani....wiem, że...niemniej jednak...moja prośbę....z głębokimi wyrazami szacunku...
- I co ja mam teraz zrobić? Najlepiej byłoby odesłać ale... no tak...przecież nie mogę wydać Adama...a darczyńca chce pozostać anonimowy...
- Boże gdyby wiedzial jak bardzo jest znajomy...
Zaczęła rozpinać suknię, rozsznurowala gorset. Uniosła suknię gotowa do przymiarki i... zemdlała. Zapewne z nadmiaru emocji. Leżała tak do czasu kiedy chłodne powietrze przeszyło swym tchnieniem całe miasto...
Otwierając paczkę jej myśli krążyły koło Adama i koło Kastora. Nie mogła się skupić. Jeden wielki CHAOS!!!
Boże! Po tylu latach upokorzeń! Już przywykła, już sie pogodziła z losem, więc czemu???
W paczce była suknia i list. Drżączymi rękoma wyciągnęła kartkę z koperty. Półgłosem czytała...
Droga Pani....wiem, że...niemniej jednak...moja prośbę....z głębokimi wyrazami szacunku...
- I co ja mam teraz zrobić? Najlepiej byłoby odesłać ale... no tak...przecież nie mogę wydać Adama...a darczyńca chce pozostać anonimowy...
- Boże gdyby wiedzial jak bardzo jest znajomy...
Zaczęła rozpinać suknię, rozsznurowala gorset. Uniosła suknię gotowa do przymiarki i... zemdlała. Zapewne z nadmiaru emocji. Leżała tak do czasu kiedy chłodne powietrze przeszyło swym tchnieniem całe miasto...
Po latach.
- A co Ty tu robisz! krzykneła wręcz kobieta na widok Adama.
- Lady Urszulo, racz mi wybaczyć ale to za sprawą młodego Kastora jestem dziś u pani.
- Jak t o Kastora? Czy...
- Nie Kastor nic nie wie.
- Więc czemu?...
- Widzisz, on jest chory od dłuższego czasu nie wstaje z lóża. jedyną jego rozrywka jest wypatrywanie przez okno. Zobaczyl kiedys Ciebie i malego Zygmunta... i...
- I co? Adamie na Boga! Czego on chce?!
- Nie... to nie tak... nie chce niczego...
- Czy pamiętasz chłopca na wózku, który Ci się tak przypatrywał?
- Owszem.
- Speszyl się wówczas... Stwierdził, że jest w Tobie ogromna sila i duma nieodparta. Zamknąl się w pokoju. Nic nie jadł. Później kazał zanieść list do notariusza i śledzić Ciebie by podarować Ci tę paczkę.
- Co w niej jest?
- Naprawdę nie wiem. Z odnalezieniem ciebie nie miałem, żadnego kłopotu.
- Od dawna wiem gdzie mieszkasz... nie miałem jednak odwagi...
- I dobrze! Po tym co się stało!
- Urszulo! Prosze ,uwierz mi, nie miałem na to wplywu! Przecież nie mogłem powiedzieć prawdy...
- Niby tak...
- Ale teaz, teraz jestem bogaty, naprawdę. wszystkie pieniądze lokowalem na giełdzie i udało mi się zgromadzić potęzny kapital. Tylko...
- Tylko?
- Tylko nie wiem, czy, czy Ty jeszcze...
- A co z Zygmuntem...
- Myślalem i o tym. Jest pewne wyjście z tej sytuacji ale potrzebna nam pomoc Kastora.
- On się nie może dowiedzieć!
- Ale bez niego...
- Nie Adamie! Nie może i koniec! Idź juz i podziękuj swemu panu, za to, cokolwiek zawiera ta paczka.
- Lady Urszulo, racz mi wybaczyć ale to za sprawą młodego Kastora jestem dziś u pani.
- Jak t o Kastora? Czy...
- Nie Kastor nic nie wie.
- Więc czemu?...
- Widzisz, on jest chory od dłuższego czasu nie wstaje z lóża. jedyną jego rozrywka jest wypatrywanie przez okno. Zobaczyl kiedys Ciebie i malego Zygmunta... i...
- I co? Adamie na Boga! Czego on chce?!
- Nie... to nie tak... nie chce niczego...
- Czy pamiętasz chłopca na wózku, który Ci się tak przypatrywał?
- Owszem.
- Speszyl się wówczas... Stwierdził, że jest w Tobie ogromna sila i duma nieodparta. Zamknąl się w pokoju. Nic nie jadł. Później kazał zanieść list do notariusza i śledzić Ciebie by podarować Ci tę paczkę.
- Co w niej jest?
- Naprawdę nie wiem. Z odnalezieniem ciebie nie miałem, żadnego kłopotu.
- Od dawna wiem gdzie mieszkasz... nie miałem jednak odwagi...
- I dobrze! Po tym co się stało!
- Urszulo! Prosze ,uwierz mi, nie miałem na to wplywu! Przecież nie mogłem powiedzieć prawdy...
- Niby tak...
- Ale teaz, teraz jestem bogaty, naprawdę. wszystkie pieniądze lokowalem na giełdzie i udało mi się zgromadzić potęzny kapital. Tylko...
- Tylko?
- Tylko nie wiem, czy, czy Ty jeszcze...
- A co z Zygmuntem...
- Myślalem i o tym. Jest pewne wyjście z tej sytuacji ale potrzebna nam pomoc Kastora.
- On się nie może dowiedzieć!
- Ale bez niego...
- Nie Adamie! Nie może i koniec! Idź juz i podziękuj swemu panu, za to, cokolwiek zawiera ta paczka.
niedziela, 11 grudnia 2011
Wielkie poruszenie.
Adam od rana zdradzał objawy podenerwowania. Prawdopodobnie bał się, ze Kastor znowu spróbuje kontaktu z nieznajomą. I nie mylił się!
- Adam! Jak przyjdzie paczka, prosze przynieś ją tutaj! Albo nie! Przyjdź i mi powiedz!
- Tak jest, oczywiście... przyjdę i poinformuję...jasne... co Ty znowu knujesz chłopcze? Dodał Adam juz pod nosem.
Godzine przed zwyczajowym pojawieniem się kobiety i chłopca przyszła, dość duża lecz zgrabna i pięknie zapakowana przesyłka. adam powiadomił swego pana i otrzymał instrukcje, których za żadne skarby nie chcial wykonać ale odmówić nie mógł.
- Adamie, będziesz obserwował tę kobietę. Gdy rozstanie się z chłopcem, masz podążać za nia i w odpowiednim momencie przekaż jej te paczkę. Tylko jej nie zgub! I nie przestrasz!
- Co mam jej powiedzieć?
- Powiedzieć? Hm... że, że... to podarunek od kogoś kto darzy ja sympatią, niczego w zamian nie pragnąc.
....
Adam nie musial uważać na to by nie zgubić nieznajomej. Od wielu lat doskonale wiedzial gdzie mieszkała...
- Adam! Jak przyjdzie paczka, prosze przynieś ją tutaj! Albo nie! Przyjdź i mi powiedz!
- Tak jest, oczywiście... przyjdę i poinformuję...jasne... co Ty znowu knujesz chłopcze? Dodał Adam juz pod nosem.
Godzine przed zwyczajowym pojawieniem się kobiety i chłopca przyszła, dość duża lecz zgrabna i pięknie zapakowana przesyłka. adam powiadomił swego pana i otrzymał instrukcje, których za żadne skarby nie chcial wykonać ale odmówić nie mógł.
- Adamie, będziesz obserwował tę kobietę. Gdy rozstanie się z chłopcem, masz podążać za nia i w odpowiednim momencie przekaż jej te paczkę. Tylko jej nie zgub! I nie przestrasz!
- Co mam jej powiedzieć?
- Powiedzieć? Hm... że, że... to podarunek od kogoś kto darzy ja sympatią, niczego w zamian nie pragnąc.
....
Adam nie musial uważać na to by nie zgubić nieznajomej. Od wielu lat doskonale wiedzial gdzie mieszkała...
piątek, 9 grudnia 2011
Zakupy.
- Czy mogę Cię teraz prosić abyś poszedł do mojego notariusza i zaniósł mu ten list?
- Według życzenia.
- A teraz, poproś Joannę aby przygotował mi dużą porcję lodów z bitą śmietaną i orzechami i... jakimś dobrym alkoholem.
- Oczywiście. - Adam uśmiechnąl sie pod wąsem, chyba pierwszy raz od śmierci poprzedniego pana. A może nie śmiał się do tej pory w ogóle przez całe życie? Ciekawe ile Adam ma tak naprawdę lat? Jest siwym wysokim i bardzo przystojnym mężczyzną. Z wysoka jak na jego urodzenie pozycją. I z całą pewnością z pokaźnym już portfelem. Ciekawe czy nigdy nie spotkał swej wielkiej miłości? A może była ona nieszczęśliwa? Kto to wie?
Po wyjściu Adama, Kastor się zamyślił. Jakże nudne musi być życie majordomusa. Przecież Adam był zawsze kiedy tylko go zawołał. Nigdy nie brał urlopu, nigdzie nie wyjeżdżał. Czy nie miał rodziny? Przecież musial kogoś mieć. Posępne i nudne życie Adama zaprzątnęlo myśli Kastora na długi czas. nie zauważył jak na zewnątrz zaszlo słońce i zapadł wzrok. Zaplonęły światła latarni, ktoś pod oknami śpiewał pijacką pieśń wracając z gospody. Do pokoju weszła Joanna...
- Czemu nie pukasz?!
- Przepraszam jaśnie panie, pukałam ale nikt nie odpowiadal, ja, ja się przestraszyłam, że może, żę coś...
- Że nie żyję?! Tak?! Już się nie możecie doczekać kiedy umrę?!
- Ależ co pan, jaśnie panie... jak bym śmiała, jeśli uraziłam, ja tylko z troski, ja, ja....ja... uuuuuuu..
- Dobrze! Już nie płacz! Wiem! To ja prezepraszam... Nie chcialem byc niegrzeczny... Joanno, proszę nie płacz... Powiedz, po co przyszlaś?
- Przysz(chlip )szłam zapytać (chlip) czy będzie pan jadl kolację?
- Nie Joanno, dziękuję, na dziś macie już wolne! Przynieś mi tylko wody.
- Dobrze...
- Według życzenia.
- A teraz, poproś Joannę aby przygotował mi dużą porcję lodów z bitą śmietaną i orzechami i... jakimś dobrym alkoholem.
- Oczywiście. - Adam uśmiechnąl sie pod wąsem, chyba pierwszy raz od śmierci poprzedniego pana. A może nie śmiał się do tej pory w ogóle przez całe życie? Ciekawe ile Adam ma tak naprawdę lat? Jest siwym wysokim i bardzo przystojnym mężczyzną. Z wysoka jak na jego urodzenie pozycją. I z całą pewnością z pokaźnym już portfelem. Ciekawe czy nigdy nie spotkał swej wielkiej miłości? A może była ona nieszczęśliwa? Kto to wie?
Po wyjściu Adama, Kastor się zamyślił. Jakże nudne musi być życie majordomusa. Przecież Adam był zawsze kiedy tylko go zawołał. Nigdy nie brał urlopu, nigdzie nie wyjeżdżał. Czy nie miał rodziny? Przecież musial kogoś mieć. Posępne i nudne życie Adama zaprzątnęlo myśli Kastora na długi czas. nie zauważył jak na zewnątrz zaszlo słońce i zapadł wzrok. Zaplonęły światła latarni, ktoś pod oknami śpiewał pijacką pieśń wracając z gospody. Do pokoju weszła Joanna...
- Czemu nie pukasz?!
- Przepraszam jaśnie panie, pukałam ale nikt nie odpowiadal, ja, ja się przestraszyłam, że może, żę coś...
- Że nie żyję?! Tak?! Już się nie możecie doczekać kiedy umrę?!
- Ależ co pan, jaśnie panie... jak bym śmiała, jeśli uraziłam, ja tylko z troski, ja, ja....ja... uuuuuuu..
- Dobrze! Już nie płacz! Wiem! To ja prezepraszam... Nie chcialem byc niegrzeczny... Joanno, proszę nie płacz... Powiedz, po co przyszlaś?
- Przysz(chlip )szłam zapytać (chlip) czy będzie pan jadl kolację?
- Nie Joanno, dziękuję, na dziś macie już wolne! Przynieś mi tylko wody.
- Dobrze...
Wstyd i ciekawość.
Nie była ładna, nawet rzekłby była nijaka. Jej wielkie oczy wyrażały smutek, jej czarne włosy gdzie niegdzie przplatalo srebro. Suknia byla w opłakanym stanie a dlonie, które tak czule obejmowały chłopca byly zniszczone od ciężkiej pracy. Dzieciak jak to dzieciak, był pulchnym zadbanym chłopcem, na którego Kastor prawie nie zwracal uwagi. Ona około 30tki wyglądała na starszą i bardzo zmęczoną. Było w niej coś co nakazalo Kastorowi spuścić wzrok. Chcial podejść zagadnąć, wypytać ale w momencie gdy zetknęły się ich spojrzenia duma która biła z jej czoła położyła go na kolana. Ze spuszczona głową, z myślami niepoukładanymi, jeszcze bardziej ciekawy kazał się wieźć do domu... Było mu wstyd, o jak bardzo bylo mu wstyd! Przez następny dzień nie chciał nikogo widzieć. Nie jadł, nie pil...
Na zajutrz poprosil o kartkę i pióro...
Na zajutrz poprosil o kartkę i pióro...
czwartek, 8 grudnia 2011
Czas nie stoi w miejscu.
Mijał tydzien za tygodniem. Za oknem w każdą niedzielę Kastor obserwował ten sam uroczy, rozczulający obrazek. Przygladał się twarzom przez lornetkę, gdy przyszło mu do głowy, że może przecież poznać dwie tajemnicze postaci. Tak! W następną niedzielę wyjdzie na spacer! A dziś wezwie lekarza, bo znowu pojawił się ból w nogach. Tyle, że tym razem jeszcze większy.
Wydawało się, że mijają wieki od wezwania doktora do momentu jego pojawienia się. Bol byl tak wielki, że Kastor momentami tracił przytomność.
- Co robić doktorze?!
- Może morfina, nie wiem..nie wiem... do tej pory nigdy się z czyms takim nie spotkałem... może pijawki? Tak! Zastosujemy pijawki i... morfinę, tak na wszelki wypadek... a może antybiotyk? Nie wiem...
Wahanie doktora nie było czymś nowym dla Kastora. W końcu był "nietypowym" przypadkiem, który stracił władzę w kończynach "bez powodu". Cóż to miało znaczyć? Nie zlamal karku, nie miał żadnej tropikalnej gorączki, ot szedł sobie po prostu w ogrodzie i nagle upadł, bo stracił czucie w nogach. Tak w momencie, bez ostrzeżenia... Ten stan trwa już dobre pięć miesięcy. Najpierw szok, później depresja, jakieś pogodzenie, a teraz ten BÓL! Ból dający nadzieję... na... zmianę? Ból nie do wytrzymania...!!!!
Wydawało się, że mijają wieki od wezwania doktora do momentu jego pojawienia się. Bol byl tak wielki, że Kastor momentami tracił przytomność.
- Co robić doktorze?!
- Może morfina, nie wiem..nie wiem... do tej pory nigdy się z czyms takim nie spotkałem... może pijawki? Tak! Zastosujemy pijawki i... morfinę, tak na wszelki wypadek... a może antybiotyk? Nie wiem...
Wahanie doktora nie było czymś nowym dla Kastora. W końcu był "nietypowym" przypadkiem, który stracił władzę w kończynach "bez powodu". Cóż to miało znaczyć? Nie zlamal karku, nie miał żadnej tropikalnej gorączki, ot szedł sobie po prostu w ogrodzie i nagle upadł, bo stracił czucie w nogach. Tak w momencie, bez ostrzeżenia... Ten stan trwa już dobre pięć miesięcy. Najpierw szok, później depresja, jakieś pogodzenie, a teraz ten BÓL! Ból dający nadzieję... na... zmianę? Ból nie do wytrzymania...!!!!
środa, 7 grudnia 2011
Nic ponad to.
Kastor siedział w samotnosci. Nic nie czuł z powodu śmierci wuja. Był sam jak zawsze. Tak jakby się nic nie zmieniło. Za oknami był taki sam dzień jak co dzień a on leżał w swoim łóżku tak samo jak wczoraj, tydzień temu, miesiąc...
- Adam! Adam!
- Tak, proszę pana?
- Adamie chcę wyjść! Na zewnątrz!
- Jaśnie pan raczy żartować?
- Adamie, ja, ja rozkazuję! Wszak jestem dziedzicem?!
- Oczywiście, powiadomię Joannę, przyjdzie pomóc sie panu ubrać.
- Adam... znajdź gdzieś wózek, taki wiesz...dla inwalidy. Idziemy na spacer!
Wraz z pomysłem spaceru ożywiły się uczucia Kastora, krew zaczęła krążyć szybciej w jego żyłach. Wyobrażał sobie ten spacer niczym Wiktor Hugo prrzygody na Tajemniczej Wyspie...
- Adam! Adam!
- Tak, proszę pana?
- Adamie chcę wyjść! Na zewnątrz!
- Jaśnie pan raczy żartować?
- Adamie, ja, ja rozkazuję! Wszak jestem dziedzicem?!
- Oczywiście, powiadomię Joannę, przyjdzie pomóc sie panu ubrać.
- Adam... znajdź gdzieś wózek, taki wiesz...dla inwalidy. Idziemy na spacer!
Wraz z pomysłem spaceru ożywiły się uczucia Kastora, krew zaczęła krążyć szybciej w jego żyłach. Wyobrażał sobie ten spacer niczym Wiktor Hugo prrzygody na Tajemniczej Wyspie...
Bez emocji.
Kastor jak zawsze, tak i tego ranka zaraz po śniadaniu i zabiegach higienicznych zaczął obserwację. Jak zawsze jego wzrok błądził wśród ludzi przechodzących ulicą. Nieoczekiwanie usłyszał pukanie do drzwi.
- Czy przyjmie pan gościa? - zapytał Adam.
- Kogo?
- Przyszedł notariusz.
- Notariusz? W jakiej sprawie.
- Jeśli pan pozwoli, on sam wytłumaczy.
- Ależ oczywiście Adamie... przepraszam... można prosić.
Po chwili wychudzony meżczyzna z czarną teczką wszedł do pokoju z grobową miną.
- Witam. Chciałbym panu odczytać testament jego wuja.
- Nic nie rozumiem. Jak to testament wuja? Przecież wuj...
- No wlaśnie NIE ŻYJE i mnie przyszło spelnić jego ostania wolę. W zwiazku z faktem, iż jest pan jedynym spadkobiercą, całośc majątku należy od dziś do pana.
- Ale, zaraz, moment, co? kto? jak? kiedy? co się stało wujowi?
- Zawał.
- Zawał i tyle?
- Tak.
- Czy w testamencie...czy jest coś na temat moich rodziców?
- Niestety nie. Jest jedynie prośba o zabezpieczenie przez pana służby tego domu.
- Ależ oczywiście, nie ulega wątpliwości, tak.. tak..
- Czy ma pan jakieś pytania?
- Czy to juz wszystko?
- Tak.
- To dziękuję, chciałbym pozostać sam.
- Dowidzenia.
- Dowidzenia....
- Czy przyjmie pan gościa? - zapytał Adam.
- Kogo?
- Przyszedł notariusz.
- Notariusz? W jakiej sprawie.
- Jeśli pan pozwoli, on sam wytłumaczy.
- Ależ oczywiście Adamie... przepraszam... można prosić.
Po chwili wychudzony meżczyzna z czarną teczką wszedł do pokoju z grobową miną.
- Witam. Chciałbym panu odczytać testament jego wuja.
- Nic nie rozumiem. Jak to testament wuja? Przecież wuj...
- No wlaśnie NIE ŻYJE i mnie przyszło spelnić jego ostania wolę. W zwiazku z faktem, iż jest pan jedynym spadkobiercą, całośc majątku należy od dziś do pana.
- Ale, zaraz, moment, co? kto? jak? kiedy? co się stało wujowi?
- Zawał.
- Zawał i tyle?
- Tak.
- Czy w testamencie...czy jest coś na temat moich rodziców?
- Niestety nie. Jest jedynie prośba o zabezpieczenie przez pana służby tego domu.
- Ależ oczywiście, nie ulega wątpliwości, tak.. tak..
- Czy ma pan jakieś pytania?
- Czy to juz wszystko?
- Tak.
- To dziękuję, chciałbym pozostać sam.
- Dowidzenia.
- Dowidzenia....
poniedziałek, 5 grudnia 2011
Doktorze czy będę chodził?!
- Witaj Kastorze! jak dziś sie czujemy?
- Nie wiem jak pan doktorze, ale ja kiepsko. Nieprzespana noc i ten ból...
- Do tej pory nie bolały Cie nogi. Czy cos sie zmienilo?
- A myśli pan, ze wzywam go z nudów? Boli doktorze, tak, jakby chciało mi cos rozerwać nogi od środka.
- Kastorze czy próbował pan ruszyć nogami?
- ???
- Próbował pan?
- Nawet nie przyszło mi to do głowy!
No dobrze, zbadajmy więc odruchy.
Gdy lekarz dotykał martwych jak glaz nóg Kastora, ten właśnie odbywał w myślach podróż, która swój początek miała tuż za parkanem jego posiadłości.
- Czy to boli?
- Co?
Czy boli, kiedy tak dotykam?
-Aha! Przepraszam, zamyśliłem się...
- Nie nie boli... ale... zaraz... niech pan jeszcze raz to zrobi...
- czy...czy to możliwe? Czuję jak coś laskocze, tak, coś takiego! Doktorze ja nie zmyślam! Czy będę chodzil?! Czy ja będę chodził?!
- Nie wiem jak pan doktorze, ale ja kiepsko. Nieprzespana noc i ten ból...
- Do tej pory nie bolały Cie nogi. Czy cos sie zmienilo?
- A myśli pan, ze wzywam go z nudów? Boli doktorze, tak, jakby chciało mi cos rozerwać nogi od środka.
- Kastorze czy próbował pan ruszyć nogami?
- ???
- Próbował pan?
- Nawet nie przyszło mi to do głowy!
No dobrze, zbadajmy więc odruchy.
Gdy lekarz dotykał martwych jak glaz nóg Kastora, ten właśnie odbywał w myślach podróż, która swój początek miała tuż za parkanem jego posiadłości.
- Czy to boli?
- Co?
Czy boli, kiedy tak dotykam?
-Aha! Przepraszam, zamyśliłem się...
- Nie nie boli... ale... zaraz... niech pan jeszcze raz to zrobi...
- czy...czy to możliwe? Czuję jak coś laskocze, tak, coś takiego! Doktorze ja nie zmyślam! Czy będę chodzil?! Czy ja będę chodził?!
Koszmarna noc.
Dzisiejszej nocy kastor długo nie mógł zasnąć. Trudność sprawiało mu przekręcenie się z boku na bok. Nogi jak nigdy zaczęły boleć tak jakby obejmował je ogień. Kastor nie mógł przestać myśleć o kobiecie sprzed parkanu. Coś co zobaczył w jej twarzy nie pozwalało mu oderwać od niej wzroku. Patrzyl w jej oczy i jednocześnie rozsznurowywał jej gorset, by dotykać pięknych krągłych piersi rękoma. Usta całowały jej policzki. Kastor płonął... Mały chłopiec zza kotary patrzył jak Kastor staje się mężczyzną. Zauważył go. Wstyd rozrywał mu policzki, przyrodzenie spodnie. Ból w lędźwiach stawal się nie do wytrzymania. Obudził go jego własny jęk. Mokry, spocony, z oznakami pelnej ekstazy, Kastor zawołał Adama. Już świt... Nowy dzień...
- Tak bardzo bolą mnie nogi. Wezwij proszę lekarza.
- Tak jest mój panie. Zaraz poślę po medyka.
- Ah! I każ słóżkom przebrać mi pościel.
- Według życzenia!
- Tak bardzo bolą mnie nogi. Wezwij proszę lekarza.
- Tak jest mój panie. Zaraz poślę po medyka.
- Ah! I każ słóżkom przebrać mi pościel.
- Według życzenia!
Niewyraźny profil.
Tego dnia nic nie zapowiadało deszczu. Jednak na niebie zebrały się ciemne chmury.Kastor wypatrywał przez lornetkę. Gdy nieznajoma zbliżała się, zdążył zauważyć jej szlachetny jasnoskóry profil. Smutnej, przepełnionej nadzieją twarzy. Gdy nagle czarna plama przesłoniła świat. To był parasol, który rozlożyła, bowiem zaczęło padać. Kastor domyślał się, że przez deszcz może nie dojść do spotkania.
- Cholerny deszcz! Cholerna choroba! Cholerny świat! Mam dość! Dość! Niech ktoś coś zrobi, żebym mógł znowu chodzić!
Z każdej strony ogromnej rezydencji odpowiadało mu jedynie echo.
Nikt nie wiedział jak pomóc Kastorowi, jak go leczyć, jak mu ulżyć w cierpieniu. Choroba spadła na niego znienacka i wszyscy liczyli, że w ten sam sposób go opuści. Tak naprawdę nikt w to nie wierzył - nawet on sam...
- Cholerny deszcz! Cholerna choroba! Cholerny świat! Mam dość! Dość! Niech ktoś coś zrobi, żebym mógł znowu chodzić!
Z każdej strony ogromnej rezydencji odpowiadało mu jedynie echo.
Nikt nie wiedział jak pomóc Kastorowi, jak go leczyć, jak mu ulżyć w cierpieniu. Choroba spadła na niego znienacka i wszyscy liczyli, że w ten sam sposób go opuści. Tak naprawdę nikt w to nie wierzył - nawet on sam...
Kolejna niedziela.
Dziś od rana Kastor był bardzo podenerwowany. Nie mógł sie doczekać spotkania dwojga nieznajomych.
- Ciekawe czy dziś znów przyjdą?
- Kto? - zapytał służący Adam.
- Ta kobieta i chłopiec. Czy nigdy ich nie widziałeś?
- Nie. Nie zwróciłem uwagi. - Adam opuścił głowę wpatrując się w szpary w podłodze. Noski jego butów lśnily jak lustrzana tafla.
- Przynieś mi lornetkę! - Zarządał Kastor.
- I pospiesz się! Co tak stoisz jak słup soli.
- Ja... - zaczął cicho Adam, po czym oddalił się bez słowa.
Kastor nie zwrócił uwagi na dość dziwne zachowanie swego majordomusa. Był tak podekscytowany tym co miało nastąpić niebawem.
- Ciekawe czy dziś znów przyjdą?
- Kto? - zapytał służący Adam.
- Ta kobieta i chłopiec. Czy nigdy ich nie widziałeś?
- Nie. Nie zwróciłem uwagi. - Adam opuścił głowę wpatrując się w szpary w podłodze. Noski jego butów lśnily jak lustrzana tafla.
- Przynieś mi lornetkę! - Zarządał Kastor.
- I pospiesz się! Co tak stoisz jak słup soli.
- Ja... - zaczął cicho Adam, po czym oddalił się bez słowa.
Kastor nie zwrócił uwagi na dość dziwne zachowanie swego majordomusa. Był tak podekscytowany tym co miało nastąpić niebawem.
niedziela, 4 grudnia 2011
Tajemnicze spotkania.
Choroba nie przechodzi, nawet nie zmniejszają się dotkliwe objawy. Mija kolejny tydzień. Kastor zaczyna powoli odczuwać niechęć do życia. Myśli jego błądzą pośród możliwości ewentualnego samobójstwa. Jest sam, zupełnie sam. Nikt go nie odwiedza. Bo też nikogo nie ma, prócz wuja, który się nim nigdy nie interesował. Każdego dnia przychodzą niczym roboty pielęgniarka i służba. W ciszy wykonują rytualne czynności związane z jego higieną, posiłkami, podawaniem leków. W CISZY!
- Precz! mam dość waszej litości! Gdybym mógł... gdybym... O Boże!
Myśli, myśli natarczywe, ciągle, bez przerwy.... myśli...
Dzisiaj jest zimny wiatr, na zewnątrz znów zbiera się grupa biedaków, których Kastor obserwuje przez swoje okno. No tak dziś niedziela myśli... może znajdzie się ktoś litościwy, ktoś kto rzuci im marny grosz. Kastor przygląda się żebrzącym, poniekąd zazdroszcząc im "zdrowia". Wtem jego rozmyślania przerywa pojawienie się nieznajomej sprzed tygodnia. Staje ona dokładnie w tym samym miejscu, co poprzednio. Kastor wytęża wzrok, jednak jest zbyt daleko, by dostrzec jakiekolwiek szczegóły. Tak jak zeszłej niedzieli, dziś również pojawia się chłopiec. Biegnie, rzuca się w otwarte kobiece ramiona... Czymś się bawią, śmieją się... Czas tak szybko biegnie...Znów bicie dzwonu kościelnego przerywa spotkanie, czułe pożegnanie i łzy... Kim oni są? Co ich łączy?
- Precz! mam dość waszej litości! Gdybym mógł... gdybym... O Boże!
Myśli, myśli natarczywe, ciągle, bez przerwy.... myśli...
Dzisiaj jest zimny wiatr, na zewnątrz znów zbiera się grupa biedaków, których Kastor obserwuje przez swoje okno. No tak dziś niedziela myśli... może znajdzie się ktoś litościwy, ktoś kto rzuci im marny grosz. Kastor przygląda się żebrzącym, poniekąd zazdroszcząc im "zdrowia". Wtem jego rozmyślania przerywa pojawienie się nieznajomej sprzed tygodnia. Staje ona dokładnie w tym samym miejscu, co poprzednio. Kastor wytęża wzrok, jednak jest zbyt daleko, by dostrzec jakiekolwiek szczegóły. Tak jak zeszłej niedzieli, dziś również pojawia się chłopiec. Biegnie, rzuca się w otwarte kobiece ramiona... Czymś się bawią, śmieją się... Czas tak szybko biegnie...Znów bicie dzwonu kościelnego przerywa spotkanie, czułe pożegnanie i łzy... Kim oni są? Co ich łączy?
Wielkie okno.
W ciemnym pokoju młody mężczyzna leżąc na wielkim łożu, wsparty na stercie poduszek, spogląda przez okno. Nie może nic innego robić, jest to jego jedyna rozrywka. Leżeć i patrzeć. Pozornie za oknami nie dziej się nic. Ludzie chodzą za swoimi sprawami tam i z powrotem. Od tygodnia nic się nie zmienia. Za oknem widać kawałek placu targowego, boczną bramę kościoła. Pod parkanem ogromnej posiadłości do której należy okno spoglądającego przez nie mężczyzny, co dzień gromadzi się grupa żebraków. Dziś jest niedziela, schodzą się więc w podwójnej ilości. Jakaś kobieta, ubrana całkiem porządnie w niczym nie przypominająca żebraczki staje pomiędzy nimi.
Zwraca to uwagę Kastora, tak bowiem ma na imię leżący w łóżku mężczyzna - bohater naszej opowieści. Kto wybrał mu takie imię, Bóg jeden raczy wiedzieć. Zapewne był to moment natchnienia, błądzący niczym oddech motyla po wielkich korytarzach.
Nagle do kobiety stojącej pośród żebrzących podbiega mały elegancko ubrany chłopiec. Przytula się do niej, siadają na kamiennym ogrodzeniu przy parkanie i czule spoglądając na siebie, zaczynają ożywioną rozmowę. Dzwony kościoła wybijają koniec mszy, chłopiec niechętnie odchodzi, kobieta macha mu, odwraca się idąc w przeciwnym kierunku i płacze...
Zwraca to uwagę Kastora, tak bowiem ma na imię leżący w łóżku mężczyzna - bohater naszej opowieści. Kto wybrał mu takie imię, Bóg jeden raczy wiedzieć. Zapewne był to moment natchnienia, błądzący niczym oddech motyla po wielkich korytarzach.
Nagle do kobiety stojącej pośród żebrzących podbiega mały elegancko ubrany chłopiec. Przytula się do niej, siadają na kamiennym ogrodzeniu przy parkanie i czule spoglądając na siebie, zaczynają ożywioną rozmowę. Dzwony kościoła wybijają koniec mszy, chłopiec niechętnie odchodzi, kobieta macha mu, odwraca się idąc w przeciwnym kierunku i płacze...
Subskrybuj:
Posty (Atom)